وقتی4سال‌ پیش ‌جشن ‌پیروزی به آتش ادعای تقلب سوخت

وقتی ۴ سال قبل به خیابان‌ها آمدیم تا پیروزی کاندیدای محبوبمان را جشن بگیریم، جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم؛ شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید.

به گزارش جهان: وقتی ۴ سال قبل به خیابان‌ها آمدیم تا پیروزی کاندیدای محبوبمان را جشن بگیریم، جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم؛ شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید.

یادمان نرفته رأی ما را «دروغ» خواندید.

۴ سال قبل، وقتی کاندیدای محبوبمان با ٢٤ میلیون رأی رئیس جمهور شد، سخت طالب آن بودیم که شادی کنیم.

دوست داشتیم به خیابان بیائیم و خستگی یک انتخابات داغ و پر تنش را از تن به در کنیم.

اما وقتی به خیابان آمدیم.

جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم.

شیشه خیابان‌ها را شکستید و به مردم و نظام تهمت زدید و همه قواعد سیاسی و انسانی را زیرپا گذاشتید و ما «فقط» نظاره می‌کردیم

آمدیم برای شادی دل‌های دوستانمان «بوق» بزنیم؛ اما دیدیم که بوق زدن به نماد اعتراض تبدیل شد

شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید...

این خاطرات در ذهنم رژه می‌روند وقتی می‌بینم شما را که حالا، با شور و شعف وصف ناشدنی به خیابان‌ها آمده‌اید؛ شاد هستید و بوق و سوت و کف می‌زنید ما فرصت شادی کردن را از شما نمی‌گیریم؛ این پیروزی گوارای وجودتان باد...

بغضم می‌گیرد وقتی یاد ۴ سال قبل و مظلومیت نظام می‌افتم حسرت آن روزها و شادی نکرده خود را نمی‌خورم؛ اما نمی‌توانم آه نکشم.

وقتی4سال‌ پیش ‌جشن ‌پیروزی به آتش ادعای تقلب سوخت

وقتی ۴ سال قبل به خیابان‌ها آمدیم تا پیروزی کاندیدای محبوبمان را جشن بگیریم، جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم؛ شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید.

به گزارش جهان: وقتی ۴ سال قبل به خیابان‌ها آمدیم تا پیروزی کاندیدای محبوبمان را جشن بگیریم، جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم؛ شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید.

یادمان نرفته رأی ما را «دروغ» خواندید.

۴ سال قبل، وقتی کاندیدای محبوبمان با ٢٤ میلیون رأی رئیس جمهور شد، سخت طالب آن بودیم که شادی کنیم.

دوست داشتیم به خیابان بیائیم و خستگی یک انتخابات داغ و پر تنش را از تن به در کنیم.

اما وقتی به خیابان آمدیم.

جز آتش و دود و اعتراض چیزی ندیدیم.

شیشه خیابان‌ها را شکستید و به مردم و نظام تهمت زدید و همه قواعد سیاسی و انسانی را زیرپا گذاشتید و ما «فقط» نظاره می‌کردیم

آمدیم برای شادی دل‌های دوستانمان «بوق» بزنیم؛ اما دیدیم که بوق زدن به نماد اعتراض تبدیل شد

شادی رأی آوردن کاندیدای محبوبمان را به زهر تبدیل کردید و در جلوی چشم ما، رأی ما را «دروغ» خواندید...

این خاطرات در ذهنم رژه می‌روند وقتی می‌بینم شما را که حالا، با شور و شعف وصف ناشدنی به خیابان‌ها آمده‌اید؛ شاد هستید و بوق و سوت و کف می‌زنید ما فرصت شادی کردن را از شما نمی‌گیریم؛ این پیروزی گوارای وجودتان باد...

بغضم می‌گیرد وقتی یاد ۴ سال قبل و مظلومیت نظام می‌افتم حسرت آن روزها و شادی نکرده خود را نمی‌خورم؛ اما نمی‌توانم آه نکشم.