بسم رب الشهدا

چرا خموش بمانم چرا سكوت كنم...!

برایتان نگرانم چرا سكوت كنم...!

چرا خموش بمانم،چرا سكوت كنم...!

چرا خموش بمانم چرا سكوت كنم

برايتان نگرانم چرا سكوت كنم

گذشت و پای رسيدن نداشتيم ای قوم

و هيچ نای دويدن نداشتيم ای قوم

دوباره فاصله افتاده بين ما و خدا

زخاطر همه رفته است سوز واشك و دعا

زچشم ماست كه اينقدر آسمان خشك است

كه ابر فاجعه باريد و چشممان خشك است

چه شد كه ياد شهيدان ز ياد مارفته است

شكوه غيرت و آزادگی كجا رفته است

 دمي كه راحت لذت به جانمان افتاد

دعا و ذكر ونياز از زبانمان افتاد

هميشه از نفس لاله باغ روشن بود

درون كوچه دو صد چلچراغ روشن بود

زمانه طی شد و اوضاع جور ديگر شد

رسيده ها همه رفتند و باغ بی بر شد

از عاشقی و حماسه فقط مزاری ماند

چفيه ای و پلاكی به يادگاری ماند

دلم براي غريبی باغ مي سوزد

به سوگ خامشی چلچراغ می سوزد

شب وداع كه لبخند آخرش راديد

مصيبتی كه نمی كرد باورش را ديد

هنوز باور او نيست بر نمی گردد

به دوش مردم اگر چه دلاورش را ديد

لبی نداشت بوسد،دلش چقدر گرفت

پدر رسيد و فقط نعش بی سرش را ديد

حسين وار به دامان گرفت و نجوا كرد

دمی كه پيكر پر زخم اكبرش را ديد

شكسته در قفس انتظار وتنهايی

چگونه می شود اينگونه مادرش را ديد

بخوان به سوگ عروسی كه صبح روزنخست

فقط لباس پر خون همسرش را ديد

بخوان به ياد شهيدی كه آسمان وزمين

شكوه نغمه الله اكبرش را ديد

خدا كند كه شهيدانه اهل عشق شويم

كه هر كه عشق نورزيد كيفرش را ديد

منبع شعر:وبلاگ سوی دیار عاشقان