يک نهرعميق

يک نهرعميق

اوضاع عجيبي شده بود. بچه ها خط را نشکسته بودند. ما هم گير کرده بوديم پشت يک نهر عميق، عراقيها هم روي آب را بسته بودند به رگبار و نمي گذاشتند رد شويم.

از ته ستون سر رسيد. يک جليقه نجات تنش بود و يکي هم روي دستش، جليقه را داد به من و گفت: «مگه تو بيسيم چي من نيستي؟ بايد کنار دست من باشي.» مستقيم توي چشمهاي من نگاه کرد و ادامه داد: «اگه من برم، بچه ها روحيه ميگيرن و پشت سر من ميان.»

مجموعه روزگاران-کتاب خاطرات رزمندگان غواص