خداى جهان آفرين ، در قلمرو الطاف خاصه اش به امام حسين عليه السلام قلب باطنى پيامبر را بدو ارزانى داشت كه خود پيام آور محبوبش ‍ فرمود:
((انه مهجه قلبى )) حسين ، مايه حيات قلب من است .

و روح مقدس آن حضرت را بدو ارزانى داشت كه خود فرمود:
((روحى التى بين جنبى .)) حسين روحى است كه در كران وجود من است .

دل مصفا و مطهر آن حضرت را بدو ارزانى داشت و او را ميوه دلش قرار داد.

مغز و انديشه بلند آن حضرت را بدو ارزانى داشت و او را مايه آرامش آن حضرت ساخت .

قدرت بينايى آن حضرت را به او ارزانى داشت ؛ كه خود فرمود:
((هنگامى كه به فرزندم حسين عليه السلام مى نگرم ، گرسنگى و اندوهم رخت بر مى بندد.))

حس بويايى آن حضرت را بدو ارزانى داشت كه خود فرمود:
((حسين عليه السلام گل خوشبوى زندگى من است .))

نيروى پيامبر را به او ارزانى داشت كه خود مى فرمود:

((حسين عليه السلام طعام من است ، به گونه اى كه با نظاره به او گرسنگى و ناتوانيم از ميان مى رود.))

شانه آن حضرت را به او ارزانى داشت و آن را برايش مركب ساخت .

پشت آن حضرت را بدو ارزانى داشت و آن را سوارى او ساخت .

دامان آن حضرت را بدو ارزانى داشت و آن را مربى و پرورشگاه ارزشهاى آسمانى و والاييهاى او ساخت .

زبان آن حضرت را به او ارزانى داشت و آن را براى او پربار ساخت .

دست آن حضرت را به او ارزانى داشت و انگشتانش را تغذيه كننده آن ساخت .

سينه گسترده اش را به او ارزانى داشت و آن را جايگاه امن و مجلس او ساخت .

دو لب پيامبر را بدو ارزانى داشت و آنها را وسيله نوازش و مهرورزى بدو قرار داد.

سخن آن حضرت را بدو ارزانى داشت و آن را تمجيد كننده و سراينده سوگنامه حسين عليه السلام ساخت .

ديگر، پسر آن حضرت را بدو ارزانى داشت و آن را فداى حسين عليه السلام ساخت كه پيوسته مى فرمود:
((فديت من فديته بابنى ابراهيم )) به فداى كسى كه پسرم ابراهيم را، فداى او ساختم .