دوبیتی های مخصوص شهادت امام جعفر صادق(ع)

شیعیان رهبر ما را کشتند // صادق آل عبا را کشتند

نور چشم علی و فاطمه را // وارث کربوبلا را کشتند

دوبیتی های مخصوص شهادت امام جعفر صادق(ع)

صادق که اساس دین ازاو شد معمور / بودند ملایک پی امرش مامور

آخر ز جفا، ناصر احکام خدا / مسموم شد از ظلم و جفای منصور . . .

موسی جعفر نه تنها بلکه امت شد یتیم / دانش و تقوا و ایمان و فضیلت شد یتیم . . .

.

.

.

بنال ای دل که در نای زمان، فریاد را کشتند / بهین آموز گار مکتب ارشاد را کشتند 

اساتید جهان باید به سوگ علم بنشینند / که در دانشگه هستی، بزرگ استاد را کشتند . . .

امروز بقیع در لباس سوگ، چکیده اشک‏های غربت شیعیان است و دانش 

بحارالانوار اشکی است که به تمامی برگ‏های زرین احادیث، تسلیت می‏گوید

.

.

.

شیعیان رهبر ما را کشتند / صادق آل عبا را کشتند

نور چشم علی و فاطمه را / وارث کربوبلا را کشتند . . .

کوه حلم و بردباری، تجسم اخلاص و صبر و دریای عمیق علوم لدنی بر پیروان آن حضرت

تسلیت باد

بقیع، امشب دوباره، در خاک تو خورشیدی خواهد دمید و ستاره‏ای به آسمان خواهد شتافت

خانه اش چونکه در آتش می سوخت / خیمه ی آل عبا را می دید . . . 

شهادت امام صادق(ع)تسلیت باد

دوستان خدا آنانند که هنگامیکه مشاهده کنند 

حرامهای پروردگار را مردم حلال می شمارند 

مانند پلنگ زخم خورده غضبناک شوند . . . 

شهادت مظلومانه قرآن ناطق ، امام صادق-ع بر شما تسلیت باد

پای تا سر خدانمایی تو / هم ز سر تا بپای صدق و صفا 

زهر منصور زد شرر به دلت / آب شد پیکرت ز زهر جفا

کسی که دوست دارد بداند آیا نمازش پذیرفته شده است یا آن را نپذیرفته اند 

با تامل بنگرد که آیا نمازش او را از فحشا و منکر باز داشته؟ 

پس به اندازه ای که او را بازداشته از او پذیرفته می شود . . .

چهار چیز نشانه نفاق است:

سنگ دلی 

اشک نریختن 

اصرار بر گناه 

و حرص بر دنیا.

مایه ی زینت ما باشید، نه مایه عیب ما

با مردم نیکو سخن بگویید و زبان خود را نگاه دارید 

و آن را از حرف های بیهوده و سخنان زشت باز دارید.

خدایا بحق امام صادق-ع، ایمان عارفانه و عمل صادقانه به همه ما عنایت بفرما

آمین

که بهر دین و قرآنت چنین گردیده ای پرپر 

شده زین غم، گل خاتم، مدینه غرق در ماتم 

دوصد لعنت به آنکس باد که مسمومت نمود از زهر . . .

.

.

.

بار دیگر ظالمانه، خیل جلادان شبانه / با دو دست بسته بردند یک غریبی را ز خانه 

بار دیگر دست گلچین در مدینه آتش افروخت / بار دیگر آشیانی در میان شعله ها سوخت 

داغ یک دسته شقایق، بر دل خونین صادق / بار دیگر شد شکسته حرمت قرآن ناطق . . .